( చింతల నీలకంఠం. సంపాదకులు.. ముదిరాజ్ జర్నలిస్టు సంఘం రాష్ట్ర అధ్యక్షులు)
ముఖ్యమైన పాయింట్స్:కులం కోసం మాట్లాడటం తప్పు కాదు... ఐక్యతే అసలైన బలం!యాదవుల సదర్ సమ్మేళనం ముదిరాజులకు ఒక గుణపాఠం కావాలితెలంగాణ ముదిరాజ్ సమాజం ఇప్పటికైనా ఆత్మపరిశీలన చేసుకోవాలి...
తెలంగాణలో కుల సంఘాల సభలు కేవలం సమావేశాలు కావు. అవి ఆయా సామాజిక వర్గాల ఆత్మగౌరవానికి, ఐక్యతకు, రాజకీయ చైతన్యానికి ప్రతిబింబాలు. బుధవారం హైదరాబాద్‌లోని ఇందిరాపార్క్ వద్ద జరిగిన యాదవుల సదర్ సమ్మేళనం మరోసారి ఈ విషయాన్ని నిరూపించింది. ఆ సభ ముదిరాజ్ సమాజం కూడా ఆలోచించాల్సిన అనేక ప్రశ్నలను ముందుకు తెచ్చింది.
యాదవ నాయకులు ఆ సభలో తమ కుల సమస్యలనే ప్రధానంగా ప్రస్తావించారు. తమ సామాజిక వర్గానికి జరుగుతున్న అన్యాయాన్ని ప్రశ్నించారు. తమ హక్కులు, ఆత్మగౌరవం, రాజకీయ ప్రాధాన్యత గురించి గట్టిగా మాట్లాడారు. కులం కోసం మాట్లాడటానికి వారు ఎలాంటి సంకోచం చూపలేదు. తమ సామాజిక అస్తిత్వాన్ని గర్వంగా చాటుకున్నారు.
ఇక్కడ ఒక విషయాన్ని స్పష్టంగా గుర్తించాలి. కులం కోసం మాట్లాడటం తప్పు కాదు. తమ సామాజిక వర్గానికి న్యాయం జరగాలని కోరుకోవడం నేరం కాదు. ఇతర వర్గాల హక్కులను గౌరవిస్తూనే తమ హక్కుల కోసం పోరాడటం ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రతి సమాజానికి ఉన్న హక్కు.
మరి ముదిరాజ్ సమాజం పరిస్థితి ఏమిటి? మనం కూడా బీసీలమే కదా! మనకూ సామాజిక, రాజకీయ, ఆర్థిక సమస్యలు లేవా? ఇతర సామాజిక వర్గాల సభలకు మన నాయకులను ఆహ్వానించాలని ఆశించే ముందు, మన సమాజం కోసం మన నాయకులు ఎంతమేరకు ఐక్యంగా పనిచేస్తున్నారో
ప్రశ్నించుకోవాల్సిన సమయం వచ్చింది.
సభల నిర్వహణలోనే తేడా ఎందుకు?
ఇటీవల హైదరాబాద్ రవీంద్రభారతిలో నిర్వహించిన ముదిరాజ్ సభను ఒకసారి గుర్తు చేసుకోవాలి. ఆ సభకు జనసమీకరణ విషయంలో ఎదురైన ఇబ్బందులు, నిర్వహణకు అయిన ఖర్చుల గురించి స్వయంగా ముదిరాజ్ సోదరులే చర్చించుకుంటున్నారు. అదే సమయంలో యాదవుల సదర్ సమ్మేళనానికి భారీగా తరలివచ్చిన జనసందోహం వారి ఐక్యతను చాటింది.
ఇది కేవలం డబ్బు, జనసంఖ్యల మధ్య పోలిక కాదు. ఇది సమాజం పట్ల ఉన్న నిబద్ధతకు సంబంధించిన ప్రశ్న. ఒక కుల సంఘం సభ అంటే ఆ సమాజంలోని ప్రతి ఒక్కరూ తమ బాధ్యతగా భావించినప్పుడే ఉద్యమానికి బలం వస్తుంది.
ఎవరికి వారే నాయకులు...
సమాజానికి ఎవరు నాయకులు?
నేడు తెలంగాణ ముదిరాజ్ సమాజం ఎదుర్కొంటున్న ప్రధాన సమస్య నాయకత్వం లేకపోవడం కాదు. నాయకత్వం పేరుతో అనేక వర్గాలుగా విడిపోవడమే!
39 సంఘాలు ఉన్నాయని, 39 మంది అధ్యక్షులు ఉన్నారని చెప్పుకోవడం గర్వకారణం కాదు. ఆ సంఘాలన్నీ ఒకే లక్ష్యంతో పనిచేస్తున్నాయా? గ్రామస్థాయి నుంచి రాష్ట్రస్థాయి వరకు సమన్వయ కమిటీలు ఉన్నాయా? సమాజ సమస్యలపై అందరూ ఒకే వేదికపైకి వస్తున్నారా? అన్న ప్రశ్నలకు సమాధానం కావాలి.
ఒకప్పుడు ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో ముదిరాజ్ సమాజానికి గుర్తింపు తెచ్చిన నాయకుల్లో కాసాని జ్ఞానేశ్వర్ ఒకరు. ఆయన సమాజం తరఫున బలంగా మాట్లాడిన నాయకుడిగా గుర్తింపు పొందారు. ఆ తర్వాత బండా ప్రకాష్, ఈటల రాజేందర్ వంటి నాయకులు కూడా వివిధ స్థాయిల్లో ముందుకు వచ్చారు.
వేర్వేరు రాజకీయ పార్టీల్లో ఉన్నప్పటికీ సమాజ సమస్యలపై నాయకుల మధ్య సమన్వయం ఉండాలి. కానీ కొత్త సంఘాలు ఏర్పడటం, మళ్లీ అదే పాత నాయకుల వద్దకు వెళ్లి సభల నిర్వహణకు సహాయం కోరడం వంటి పరిస్థితులు కొనసాగితే సంఘాల స్వయం సమృద్ధి ఎలా సాధ్యమవుతుంది? నాయకత్వం అంటే పదవి పొందడం కాదు. సమాజాన్ని నడిపించే బాధ్యత తీసుకోవడం.
విగ్రహాలు మాత్రమే ఆత్మగౌరవం కావు!
ముదిరాజ్ సమాజంలో మరోసారి ఆలోచించాల్సిన అంశం విగ్రహాలు, జయంతులు, వర్ధంతులకే ప్రాధాన్యత పెరుగుతుండటం. మహనీయుల విగ్రహాలు ఏర్పాటు చేయడం, వారి జయంతులు నిర్వహించడం తప్పు కాదు. అవి మన చరిత్రను, వారసత్వాన్ని గుర్తుచేస్తాయి.
కానీ మన భవిష్యత్తు కేవలం విగ్రహాలతో నిర్మాణం కాదు. మన పిల్లలకు నాణ్యమైన విద్య, యువతకు ఉపాధి, పేద కుటుంబాలకు ఆర్థిక భరోసా, రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం, సామాజిక న్యాయం అందినప్పుడే నిజమైన ఆత్మగౌరవం సాధ్యమవుతుంది.
ముదిరాజ్ సమాజం దశాబ్దాలుగా బీసీ-డి నుంచి బీసీ-ఏలోకి మార్పు కోసం డిమాండ్ చేస్తోంది. ఈ అంశంపై శాస్త్రీయ అధ్యయనం, జనాభా గణాంకాలు, సామాజిక-విద్యా వెనుకబాటుతనానికి సంబంధించిన ఆధారాలతో ప్రభుత్వంపై సమష్టిగా ఒత్తిడి తీసుకురావాలి.
ముదిరాజ్ కార్పొరేషన్ ఏర్పాటు కావడం ఒక ముందడుగు కావచ్చు. కానీ దాని ద్వారా క్షేత్రస్థాయిలో పేద ముదిరాజ్ కుటుంబాలకు ఎంతమేరకు ప్రయోజనం అందుతోంది? రుణాలు, ఉపాధి, స్వయం ఉపాధి పథకాలు ఎంతమందికి చేరుతున్నాయి? అన్నది సమాజం సమీక్షించాలి.
కోకాపేటలో ఆత్మగౌరవ భవనం నిర్మాణం, విరాళాల సేకరణ వంటి అంశాలపై కూడా పారదర్శకత ఉండాలి. సేకరించిన నిధులు, ఖర్చులు, నిర్మాణ పురోగతిని సమాజానికి వెల్లడించాలి. నాయకులపై ప్రశ్నలు వేయడం వ్యతిరేకత కాదు. అది సమాజానికి వారిపై ఉన్న బాధ్యతను గుర్తుచేయడమే.
ఇప్పటికైనా మార్పు రావాలి...
మొదటగా ముదిరాజ్ నాయకులు తమ కులం గురించి మాట్లాడటానికి సంకోచించకూడదు. సబ్బండ వర్ణాల ఐక్యతను గౌరవిస్తూనే, ముదిరాజ్ సమాజానికి సంబంధించిన సమస్యలను ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించాలి.
రెండవది, అన్ని సంఘాలను ఒకే వేదికపైకి తీసుకురావాలి. అధ్యక్ష పదవుల కోసం పోటీ పడకుండా, సమాజానికి ఎవరు ఎక్కువ సేవ చేయగలరో వారికి బాధ్యతలు అప్పగించాలి. గ్రామ, మండల, జిల్లా స్థాయిల్లో బలమైన కమిటీలను ఏర్పాటు చేయాలి.
మూడవది, బీసీ-ఏ సాధన కోసం ఒక్కరిద్దరు నాయకులు పోరాడితే సరిపోదు. విద్యార్థులు, యువత, మహిళలు, ఉద్యోగులు, రైతులు, మత్స్యకారులు సహా సమాజంలోని అన్ని వర్గాలను కలుపుకొని ప్రజాస్వామ్య పద్ధతిలో ఉద్యమాన్ని నిర్మించాలి. దీక్షలు, నిరసనలు, వినతిపత్రాలు, ప్రభుత్వంతో చర్చలు అన్నీ ఒక సమన్వయ కార్యాచరణలో భాగం కావాలి.
నాలుగవది, యాదవుల సదర్ సమ్మేళనాన్ని చూసి వారి ఐక్యత, క్రమశిక్షణ, సమాజం పట్ల నిబద్ధతను నేర్చుకోవాలి. వారితో పోల్చుకొని బాధపడటం కాదు. వారి నుంచి స్ఫూర్తి పొంది మన సమాజాన్ని బలోపేతం చేసుకోవాలి.
ముదిరాజ్ సమాజమా... ఇప్పటికైనా మేలుకో!
ఇది ఎవరినో విమర్శించడానికి రాస్తున్న సంపాదకీయం కాదు. మన సమాజం ఎదుర్కొంటున్న పరిస్థితులపై ఆత్మపరిశీలన చేసుకోవాల్సిన అవసరాన్ని గుర్తుచేసే ప్రయత్నం.
మనకు నాయకులు లేరని కాదు... సమాజం కోసం కలిసికట్టుగా పనిచేసే నాయకత్వం కావాలి. మనకు సంఘాలు లేవని కాదు... సంఘాల మధ్య సమన్వయం కావాలి. మనకు ఆత్మగౌరవం లేదని కాదు... ఆ ఆత్మగౌరవాన్ని హక్కుల సాధనగా మార్చే కార్యాచరణ కావాలి.
యాదవుల సదర్ సమ్మేళనం ఒక సందేశాన్ని ఇచ్చింది. తమ సమాజం కోసం తాము నిలబడితేనే ఇతరులు కూడా తమను గుర్తిస్తారని చాటిచెప్పింది.
ముదిరాజ్ సమాజం కూడా అదే స్ఫూర్తితో ముందుకు సాగాలి. విగ్రహాల దగ్గర ఆగిపోకుండా హక్కుల కోసం కదలాలి. పదవుల దగ్గర ఆగిపోకుండా ఐక్యత కోసం పనిచేయాలి. వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలను పక్కనపెట్టి సమాజ భవిష్యత్తుకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలి.
మనకు కావాల్సింది మరో సంఘం కాదు... ఒకే గొంతు. మరో అధ్యక్షుడు కాదు... సమాజం కోసం నిలబడే నాయకత్వం. మరో సభ కాదు... హక్కులు సాధించే ఉద్యమం!
తెలంగాణలో కుల సంఘాల సభలు కేవలం సమావేశాలు కావు. అవి ఆయా సామాజిక వర్గాల ఆత్మగౌరవానికి, ఐక్యతకు, రాజకీయ చైతన్యానికి ప్రతిబింబాలు. బుధవారం హైదరాబాద్‌లోని ఇందిరాపార్క్ వద్ద జరిగిన యాదవుల సదర్ సమ్మేళనం మరోసారి ఈ విషయాన్ని నిరూపించింది. ఆ సభ ముదిరాజ్ సమాజం కూడా ఆలోచించాల్సిన అనేక ప్రశ్నలను ముందుకు తెచ్చింది.
యాదవ నాయకులు ఆ సభలో తమ కుల సమస్యలనే ప్రధానంగా ప్రస్తావించారు. తమ సామాజిక వర్గానికి జరుగుతున్న అన్యాయాన్ని ప్రశ్నించారు. తమ హక్కులు, ఆత్మగౌరవం, రాజకీయ ప్రాధాన్యత గురించి గట్టిగా మాట్లాడారు. కులం కోసం మాట్లాడటానికి వారు ఎలాంటి సంకోచం చూపలేదు. తమ సామాజిక అస్తిత్వాన్ని గర్వంగా చాటుకున్నారు.
ఇక్కడ ఒక విషయాన్ని స్పష్టంగా గుర్తించాలి. కులం కోసం మాట్లాడటం తప్పు కాదు. తమ సామాజిక వర్గానికి న్యాయం జరగాలని కోరుకోవడం నేరం కాదు. ఇతర వర్గాల హక్కులను గౌరవిస్తూనే తమ హక్కుల కోసం పోరాడటం ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రతి సమాజానికి ఉన్న హక్కు.
మరి ముదిరాజ్ సమాజం పరిస్థితి ఏమిటి? మనం కూడా బీసీలమే కదా! మనకూ సామాజిక, రాజకీయ, ఆర్థిక సమస్యలు లేవా? ఇతర సామాజిక వర్గాల సభలకు మన నాయకులను ఆహ్వానించాలని ఆశించే ముందు, మన సమాజం కోసం మన నాయకులు ఎంతమేరకు ఐక్యంగా పనిచేస్తున్నారో
ప్రశ్నించుకోవాల్సిన సమయం వచ్చింది.
సభల నిర్వహణలోనే తేడా ఎందుకు?
ఇటీవల హైదరాబాద్ రవీంద్రభారతిలో నిర్వహించిన ముదిరాజ్ సభను ఒకసారి గుర్తు చేసుకోవాలి. ఆ సభకు జనసమీకరణ విషయంలో ఎదురైన ఇబ్బందులు, నిర్వహణకు అయిన ఖర్చుల గురించి స్వయంగా ముదిరాజ్ సోదరులే చర్చించుకుంటున్నారు. అదే సమయంలో యాదవుల సదర్ సమ్మేళనానికి భారీగా తరలివచ్చిన జనసందోహం వారి ఐక్యతను చాటింది.
ఇది కేవలం డబ్బు, జనసంఖ్యల మధ్య పోలిక కాదు. ఇది సమాజం పట్ల ఉన్న నిబద్ధతకు సంబంధించిన ప్రశ్న. ఒక కుల సంఘం సభ అంటే ఆ సమాజంలోని ప్రతి ఒక్కరూ తమ బాధ్యతగా భావించినప్పుడే ఉద్యమానికి బలం వస్తుంది.
ఎవరికి వారే నాయకులు...
సమాజానికి ఎవరు నాయకులు?
నేడు తెలంగాణ ముదిరాజ్ సమాజం ఎదుర్కొంటున్న ప్రధాన సమస్య నాయకత్వం లేకపోవడం కాదు. నాయకత్వం పేరుతో అనేక వర్గాలుగా విడిపోవడమే!
39 సంఘాలు ఉన్నాయని, 39 మంది అధ్యక్షులు ఉన్నారని చెప్పుకోవడం గర్వకారణం కాదు. ఆ సంఘాలన్నీ ఒకే లక్ష్యంతో పనిచేస్తున్నాయా? గ్రామస్థాయి నుంచి రాష్ట్రస్థాయి వరకు సమన్వయ కమిటీలు ఉన్నాయా? సమాజ సమస్యలపై అందరూ ఒకే వేదికపైకి వస్తున్నారా? అన్న ప్రశ్నలకు సమాధానం కావాలి.
ఒకప్పుడు ఉమ్మడి ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో ముదిరాజ్ సమాజానికి గుర్తింపు తెచ్చిన నాయకుల్లో కాసాని జ్ఞానేశ్వర్ ఒకరు. ఆయన సమాజం తరఫున బలంగా మాట్లాడిన నాయకుడిగా గుర్తింపు పొందారు. ఆ తర్వాత బండా ప్రకాష్, ఈటల రాజేందర్ వంటి నాయకులు కూడా వివిధ స్థాయిల్లో ముందుకు వచ్చారు.
వేర్వేరు రాజకీయ పార్టీల్లో ఉన్నప్పటికీ సమాజ సమస్యలపై నాయకుల మధ్య సమన్వయం ఉండాలి. కానీ కొత్త సంఘాలు ఏర్పడటం, మళ్లీ అదే పాత నాయకుల వద్దకు వెళ్లి సభల నిర్వహణకు సహాయం కోరడం వంటి పరిస్థితులు కొనసాగితే సంఘాల స్వయం సమృద్ధి ఎలా సాధ్యమవుతుంది? నాయకత్వం అంటే పదవి పొందడం కాదు. సమాజాన్ని నడిపించే బాధ్యత తీసుకోవడం.
విగ్రహాలు మాత్రమే ఆత్మగౌరవం కావు!
ముదిరాజ్ సమాజంలో మరోసారి ఆలోచించాల్సిన అంశం విగ్రహాలు, జయంతులు, వర్ధంతులకే ప్రాధాన్యత పెరుగుతుండటం. మహనీయుల విగ్రహాలు ఏర్పాటు చేయడం, వారి జయంతులు నిర్వహించడం తప్పు కాదు. అవి మన చరిత్రను, వారసత్వాన్ని గుర్తుచేస్తాయి.
కానీ మన భవిష్యత్తు కేవలం విగ్రహాలతో నిర్మాణం కాదు. మన పిల్లలకు నాణ్యమైన విద్య, యువతకు ఉపాధి, పేద కుటుంబాలకు ఆర్థిక భరోసా, రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం, సామాజిక న్యాయం అందినప్పుడే నిజమైన ఆత్మగౌరవం సాధ్యమవుతుంది.
ముదిరాజ్ సమాజం దశాబ్దాలుగా బీసీ-డి నుంచి బీసీ-ఏలోకి మార్పు కోసం డిమాండ్ చేస్తోంది. ఈ అంశంపై శాస్త్రీయ అధ్యయనం, జనాభా గణాంకాలు, సామాజిక-విద్యా వెనుకబాటుతనానికి సంబంధించిన ఆధారాలతో ప్రభుత్వంపై సమష్టిగా ఒత్తిడి తీసుకురావాలి.
ముదిరాజ్ కార్పొరేషన్ ఏర్పాటు కావడం ఒక ముందడుగు కావచ్చు. కానీ దాని ద్వారా క్షేత్రస్థాయిలో పేద ముదిరాజ్ కుటుంబాలకు ఎంతమేరకు ప్రయోజనం అందుతోంది? రుణాలు, ఉపాధి, స్వయం ఉపాధి పథకాలు ఎంతమందికి చేరుతున్నాయి? అన్నది సమాజం సమీక్షించాలి.
కోకాపేటలో ఆత్మగౌరవ భవనం నిర్మాణం, విరాళాల సేకరణ వంటి అంశాలపై కూడా పారదర్శకత ఉండాలి. సేకరించిన నిధులు, ఖర్చులు, నిర్మాణ పురోగతిని సమాజానికి వెల్లడించాలి. నాయకులపై ప్రశ్నలు వేయడం వ్యతిరేకత కాదు. అది సమాజానికి వారిపై ఉన్న బాధ్యతను గుర్తుచేయడమే.
ఇప్పటికైనా మార్పు రావాలి...
మొదటగా ముదిరాజ్ నాయకులు తమ కులం గురించి మాట్లాడటానికి సంకోచించకూడదు. సబ్బండ వర్ణాల ఐక్యతను గౌరవిస్తూనే, ముదిరాజ్ సమాజానికి సంబంధించిన సమస్యలను ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించాలి.
రెండవది, అన్ని సంఘాలను ఒకే వేదికపైకి తీసుకురావాలి. అధ్యక్ష పదవుల కోసం పోటీ పడకుండా, సమాజానికి ఎవరు ఎక్కువ సేవ చేయగలరో వారికి బాధ్యతలు అప్పగించాలి. గ్రామ, మండల, జిల్లా స్థాయిల్లో బలమైన కమిటీలను ఏర్పాటు చేయాలి.
మూడవది, బీసీ-ఏ సాధన కోసం ఒక్కరిద్దరు నాయకులు పోరాడితే సరిపోదు. విద్యార్థులు, యువత, మహిళలు, ఉద్యోగులు, రైతులు, మత్స్యకారులు సహా సమాజంలోని అన్ని వర్గాలను కలుపుకొని ప్రజాస్వామ్య పద్ధతిలో ఉద్యమాన్ని నిర్మించాలి. దీక్షలు, నిరసనలు, వినతిపత్రాలు, ప్రభుత్వంతో చర్చలు అన్నీ ఒక సమన్వయ కార్యాచరణలో భాగం కావాలి.
నాలుగవది, యాదవుల సదర్ సమ్మేళనాన్ని చూసి వారి ఐక్యత, క్రమశిక్షణ, సమాజం పట్ల నిబద్ధతను నేర్చుకోవాలి. వారితో పోల్చుకొని బాధపడటం కాదు. వారి నుంచి స్ఫూర్తి పొంది మన సమాజాన్ని బలోపేతం చేసుకోవాలి.
ముదిరాజ్ సమాజమా... ఇప్పటికైనా మేలుకో!
ఇది ఎవరినో విమర్శించడానికి రాస్తున్న సంపాదకీయం కాదు. మన సమాజం ఎదుర్కొంటున్న పరిస్థితులపై ఆత్మపరిశీలన చేసుకోవాల్సిన అవసరాన్ని గుర్తుచేసే ప్రయత్నం.
మనకు నాయకులు లేరని కాదు... సమాజం కోసం కలిసికట్టుగా పనిచేసే నాయకత్వం కావాలి. మనకు సంఘాలు లేవని కాదు... సంఘాల మధ్య సమన్వయం కావాలి. మనకు ఆత్మగౌరవం లేదని కాదు... ఆ ఆత్మగౌరవాన్ని హక్కుల సాధనగా మార్చే కార్యాచరణ కావాలి.
యాదవుల సదర్ సమ్మేళనం ఒక సందేశాన్ని ఇచ్చింది. తమ సమాజం కోసం తాము నిలబడితేనే ఇతరులు కూడా తమను గుర్తిస్తారని చాటిచెప్పింది.
ముదిరాజ్ సమాజం కూడా అదే స్ఫూర్తితో ముందుకు సాగాలి. విగ్రహాల దగ్గర ఆగిపోకుండా హక్కుల కోసం కదలాలి. పదవుల దగ్గర ఆగిపోకుండా ఐక్యత కోసం పనిచేయాలి. వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలను పక్కనపెట్టి సమాజ భవిష్యత్తుకు ప్రాధాన్యత ఇవ్వాలి.
మనకు కావాల్సింది మరో సంఘం కాదు... ఒకే గొంతు. మరో అధ్యక్షుడు కాదు... సమాజం కోసం నిలబడే నాయకత్వం. మరో సభ కాదు... హక్కులు సాధించే ఉద్యమం!